Baka Inu & di Canelupi Saarlooswolfhonden - De Saarlooswolfhond
Baka Inu & di Canelupi Saarlooswolfhonden - Voor een gezonde Saarloos met een goed karakter
De geschiedenis van de Saarloos Wolfhond
 
De Saarloos Wolfhond vindt zijn bakermat in Nederland en is daarmee 1 van de negen hondenrassen die ons kikkerlandje rijk is.
De Saarloos Wolfhond is een door Leendert Saarloos gefokt wolfhondenras, ontstaan uit wolf-hondhybriden.  Leendert Saarloos was een scheepskok uit Dordrecht. Hij hield van de natuur en van honden. Saarloos sprak soms een beetje smalend over 'sierhondjes' als hij de gewone huishond bedoelde. Hij vond dat deze hond veel te veel was verhuiselijkt en wilde, als liefhebber van de Duitse herder, met name in dit ras weer de natuurlijke eigenschappen terugfokken. Eind jaren 30 van de vorige eeuw begon hij met het kruisen van een hond en een wolf, omdat hij verwachtte dat hierdoor een betere werkhond zou ontstaan. Hij paarde een Duitse Herderreu van het zogenaamde klassieke Pruisische type, Gerard van de Fransenum, aan een Europese wolvin die hij Fleur noemde en die hij uit de Rotterdamse "Diergaarde Blijdorp" had verkregen. Hij wilde de werklust van de Duitse Herder combineren met het grotere uithoudingsvermogen en de kracht van de wolf. Hiervoor maakte hij dus gebruik van deze Duitse herder en wolven van het Siberische type. Het project was maar gedeeltelijk een succes.
 

Hij fokte een hond, die een keer per jaar loops wordt, maar de hond was nogal schuw. Door terugparingen op stamvader Gerard verkreeg Saarloos een basispopulatie kwartwolven. Er volgde een periode waarin hij met zijn fokproducten experimenteerde en een strenge selectie toepaste. De Europese wolfhond, zoals Saarloos zijn fokproduct noemde, was als gebruikshond niet te handhaven.
 
In de jaren die volgden wist Saarloos - met veel moeite en tegenslag - uiteindelijk een nieuw hondenras op te bouwen. Maar voor politie- en africhtingstaken waren de nakomelingen van Gerard en Fleur niet geschikt. De voor dit werk noodzakelijke aanvalsdrift was niet aanwezig. De vluchtdrift van de wolf bleek erfelijk dominant over de aanvalsdrift van de Duitse Herder. Sommige nakomelingen waren min of meer geschikt als reddingshond. Anderen waren bruikbaar als blindengeleidehond, juist door hun voorzichtige karakter. Saarloos bouwde een bloeiende blindengeleideschool op in Dordrecht. De schuwheid die voor de huidige Saarlooswolfhonden zo kenmerkend is, was toen nog veel minder aanwezig, omdat Leendert Saarloos uitsluitend op karakter fokte. Het uiterlijk was daarbij van ondergeschikt belang. Liefhebbers van het vroegere wolfachtige uiterlijk van de honden fokten, zonder medeweten van Saarloos, de wolfachtige kenmerken weer terug. Het ras werd in 1975, 6 jaar na de dood van Leendert Saarloos, erkend door de Raad van Beheer op Kynologisch Gebied in Nederland en als postuum eerbetoon aan zijn schepper saarlooswolfhond genoemd. Enige jaren later volgde internationale erkenning door de F.C.I.
 
Het karakter
 
De Saarloos Wolfhond reageert alert en voorzichtig ten aanzien van hem vreemde personen en omstandigheden. Maar van nervositeit is er geen sprake. Om uit te groeien tot een goed uitgebalanceerde hond, heeft de Saarloos een zeer goede socialisatie nodig, anders kan hij zeer schuw worden.
In huis zijn het kalme honden, soms tegen het luie aan. Zij hebben echter wel behoefte aan beweging. Al zal de motivatie daartoe eerder van de baas dan van de hond moeten komen.De Saarloos is een roedelhond en hecht veel waarde aan zijn menselijke huisgenoten. Ik ben er zelf dan ook niet voor om een Saarloos buitenshuis in een kennel te houden, zelfs  niet in het gezelschap van andere honden.
Naar zijn familieleden toe is de Saarloos zeer lief en aanhankelijk. Hij wil liefst de hele dag aangehaald worden. Hij heeft een zeer zacht karakter en wil niets liever dan er bij horen.
Met een Saarloos heb je al snel een hechte band, mede door het sterke roedelgevoel. Dit heeft echter ook een keerzijde. Saarloos Wolfhonden zijn zeer gevoelig voor verlatingsangst. Het alleen laten zal langzaam moeten worden opgebouwd in iedere aparte situatie. De hond moet leren begrijpen dat je altijd weer terugkomt zodat hij zijn angst los kan laten.

De Saarloos is een zeer sociale hond voor de met hem samenlevende honden, het maakt niet uit welk ras. Het is echter moeilijk voor hem alleen, zonder soortgenoten te zijn. In dit geval dien je hem heel veel aandacht te geven.
Tegenover bekende honden is de Saarloos ook zeer sociaal, zelfs de reuen onderling. Uitzonderingen daargelaten, zoals in ieder ras.
Tegenover hem vreemde honden is de Saarloos zeer vriendelijk en zal hij uitnodigen tot spel. Anders ligt het als je zelf een paar wolfhonden hebt. Zij vormen dan een roedel en jagen vreemdelingen weg. Heb je een Saarloos samen met een ander ras, dan ondervind je dit probleem minder.
Bij de Saarloos vindt je veel terug van de wolventaal. Dit maakt het een ras wat makkelijk is te lezen voor andere honden en ook de eigenaar. Saarloos Wolfhonden zijn wel hard in hun spel. Vaak herkennen eigenaren van andere rassen geen spel in het gedrag en dat kan mogelijk tot conflicten leiden.
Saarloos Wolfhonden zijn niet erg verbaal. Wanneer zij alert zijn, zullen ze je waarschuwen met een onderdrukte, zachte woef. Alleen als de bel gaat of ze denken dat er gevaar dreigt, zullen ze blaffen. Bekenden worden begroet met een loei of een brul, en heel soms, vaak bij een sirene van de politie of ambulance, huilen ze mee.
Bekenden zal hij ook graag zien en hun een zeer warme begroeting geven, met opspringen en duwen, doch na enkele minuten zal de rust wederkeren en is hij zo kalm als voorheen. Als de Saarloos opgroeit met kinderen, is hij er zeer lief en zacht mee.  Zijn gedrag naar vreemden toe, zal er van afhangen of hij al dan niet schuw is. Zelfs als ze niet schuw zijn, zullen ze een vreemde nooit totaal vrij benaderen, maar bekijken ze eerst welk vlees ze in de kuip hebben.
Ook hier zijn er weer uitzonderingen zoals mijn Caine.
Als je ze wil laten samenleven met andere huisdieren, dan moet je ze er op jonge leeftijd aan wennen. Dit geldt ook voor vee en dergelijke, anders zullen ze alleen achter hun prooi aan willen gaan.
Bijna elke Saarloos Wolfhond pup heeft last van wagenziekte. Er is slechts een remedie en dat is volhouden, het kan wel even duren.
Laat je hem achter in de tuin, dan moet je weten dat een omheining van 2 tot 3 meter, voor hem geen probleem is. Als ze er niet over springen, klimmen ze er wel over zoals een kat. Ze graven ook als de beste, houdt daar dus ook rekening mee.
Ze pikken je eten voor je neus zo snel weg, dat je het niet ziet verdwijnen. Bijna elke Saarloos - bezitter kan je daar verhalen over vertellen. Zelfs als je vlakbij de wacht houdt, zijn ze je meestal te snel af.

 
Website Builder
mogelijk gemaakt
door Vistaprint